Na een tweetal weken kan ik je vertellen dat de (niet altijd even erg gemiste) rituelen zoals: boodschappen doen, les geven, vergaderen, koken, in de zetel luieren, boterhammen met préparé eten, toog hangen, badjes pakken, koffie zetten, enz… opnieuw zeer 'déja vu' aanvoelen. De romantiek van heimwee naar de gewone dingen van thuis is nu al verwaterd (helaas ook letterlijk), maar het goede gevoel blijft lekker plakken. Ik sta paraat voor het nieuwe schooljaar. Uitgerust en schoon gebruind stap ik de Belgische rollercoaster op. En uit de eerste lesweek blijkt dat er veel kindjes met datzelfde enthousiasme het academiejaar willen beginnen. Oef! Enfin, een nieuw hoofdstuk is begonnen. Hopelijk verloopt dat even vlot als het vorige. Hmm …

Windy

Van de Adriatische naar de Zwarte Zee: na een maand bereiken we de plek waar de Bosporus de Zwarte Zee in stroomt.

Morgen starten we opnieuw de dag met een ontbijt op het dak van ons hotel, zicht op zee. Beu word je dat niet. Ook de Sultan uit vervlogen tijden zal die mening toegedaan zijn: ooit bouwde hij hier vlakbij een paleis op de heuvel die over de zee en de Gouden Hoorn uitkijkt. Niets mocht ontbreken: een troonzaal, stallingen, een wapenzaal, een bibliotheek, een eigen apotheker, verschillende tuinen en - uiteraard - een harem! Tal van knappe dames, volledig ter zijner beschikking, toonden zich van hun bevalligste kant om de Sultan een kroonprins te baren in ruil voor heel wat status en decadentie. Ik zag vandaag het Versailles van het Oosten, werd verblind door de schoonheid aan materialen en liet me op de terugweg in de bazaar zelf ook eens gaan. De Sultan kan blijkbaar ook nu nog vrouwen jaloers maken. De basta(a)rd!

Windy

Had ik maar genoeg poetische kracht om het genot te omschrijven dat de maaltijd van gisterenavond ons schonk, zonder enige twijfel een van de allerbeste - zoniet de beste - maaltijden die ik ooit mocht proeven.
Een Kretenzische vrouw mengt haar culinaire roots met inspiratie uit Istanbul en een ontegensprekelijk gastronomisch talent. Het resultaat: een menu (geen keuze voor de klant: slechts een menu) dat je zodanig verrast en verwent met de meest verfijnde smaken, dat je er emotioneel van wordt. Het voorgerecht bv., is niet meer dan een meze, maar dan wel van een geniaal niveau. Zeventien verschillende smaken (zie foto) komen op tafel. Elke hap is een ontdekking, een pure herademing, een ongekend feest. Zo dacht ik bv. dat ik tzatziki kende, tot gisteren.
Er volgde nog gebakken en gefrituurde inktvis (nooit durf ik nog calamares bestellen), een subliem pasteitje en eenvoudige vis (met rucola, zoals ik die ook nog nooit geproefd heb). Het dessert: kleine oliebolletjes met vanille-ijs.
Compleet onder de indruk wandelden we huiswaarts.

PS Onze dank voor de milde verstuurders van de sms met boodschap "Ga maar eens goed gaan eten op onze kosten. Sante!" is groot.

Om eerlijk te zijn: we zijn behoorlijk onder de indruk van Istanbul. Sta me toe om los van de pracht van de stad een persoonlijke touch toe te voegen aan onze appreciatie. Wat me zo bijzonder deugd doet, is dat we hier al zoveel *gewone* Turken hebben gezien. Ik betrap er mezelf nl. op dat de Turk bij mij aan een ernstig imagoprobleem lijdt, veroorzaakt door zijn stereotype verschijning in centrum Gent. Op enkele witte raven na komen ze steevast in deze vorm: de meest stijlloze pitakoten, plastieken restaurants, in bende een halve tram innemend (luid gesticulerend), strak getrimd en ingevet haar, een wolsnor bij de kleintjes, getunede stoere auto met foute muziek, john- gedrag aan de rode lichten. Zulke Vlamingen heb je natuurlijk ook bij de vleet, maar anderssoortigen houden de balans enigszins in evenwicht. En het zijn net die anderen die je bij ons zo zelden ziet, maar hier, God zij dank, in grote getale. Het is zo fijn om eens normale Turken te zien, hippe Turken, klassieke Turken, intellectuele Turken, artistieke Turken, slonzige Turken, intrigerende Turken, ...
Enfin, voor ik hier al te zeer de indruk wek bevooroordeeld en weinig respect vol te zijn voor m'n Gentse medemens : u begrijpt dat ik wat overdrijf en veralgemeen, en iedereen eigenlijk een warm hart toe draag. In ruil volstaat wat stijl.

Wat kan een frisse douche toch deugddoen. Na een busrit van een zevental uren (waarvan we zeker meer dan een uur aan de grens Bulgarije-Turkije doorgebracht hebben) zijn we moe maar content gearriveerd op de laatste bestemming van onze schitterende reis: Istanbul. Nog nooit ben ik zolang van huis geweest en nog nooit heb ik zo close met iemand moeten optrekken als nu. Ik moet zeggen: het bevalt me zeer. Ja ma en pa, wees gerust, het gaat nog steeds goed in de liefde! ;-) En de zin om nog grote reizen te maken is groot. Maar eerst Istanbul dus. Een stad die me een zeer positieve indruk geeft en die ik morgen met mijn lief mag ontdekken. Joepie!

Windy